Verslag van de Run door onze rappe reporter

RUN 2021.

 

Na een jaar geen Run, was er dit jaar wel weer een editie. Dit keer niet met de 10 x 10 estafette,maar wel konden de ultrafans hun hart ophalen, want er was wel de 50 en de 100 km solo.

Ik moest zowat twee beeldschermen naast elkaar plaatsen, zoveel kilometers braakte Strava uit van de trainingen van Maris, Fem en Gerard.

Mark haalde me rond 8.15 op om te gaan supporteren in Winschoten. Nu was de weg naar Winschoten van Weiwerd tot Wagenborgen afgesloten en bovendien hield de N33 op te bestaan na Siddeburen.

Mark was optimistisch en dacht dat de N362 misschien toch wel open zou zijn. Helaas, voor Weiwerd moesten we richting Siddeburen en zo via Hoogezand de A7 op.

We waren net op tijd om de start van de 50 km te zien, maar Maris en Femke hadden al direct de snelheid van het licht, dus…

In het park was de tent waar Wietze zou optreden als begeleider van Gerard. Wij zoeken, maar de tent bestond uit 4 stoelen, een tafel, veel rug- en reistassen en een krat.

Een krat! Nou mensen, als u gisteren in de buurtsuper geen ontbijtkoek, bolletjes, cola en chips kon krijgen, dan snap ik dat. Dat zat allemaal in krat en tas in het park bij de Run.

Op het tafeltje bakjes. Bakjes met gesneden energiereep, bakjes met winegums, zakjes drop en de onmisbare gelletjes. Niet bedoeld om in je haar te doen, want dan zou het vanwege het glucosegehalte een wespenvolk lokken, maar als energieleverancier voor de spieren. Om op te zuigen. Een hele operatie om zo’n gel open te krijgen zonder dat je handen voorgoed aan je lijf blijven plakken. Het staat wel cool natuurlijk en gezien het aantal gelletjes dat ik in de handen van de lopers heb gezien, kan de fabrikant van dat spul nu rentenieren. Er wordt een prestatieverhogende werking aan toegekend, net als aan sportdrankjes. Maar als je de ingrediënten analyseert kun je net zo goed een bakje vla met suiker en een bord boerenkool neerzetten. Sportdrank? Gewoon van dat aanlengspul, water erbij, snufje zout toevoegen en je hebt genoeg mineralen.

Maris, Fem en Gerard gingen voortvarend van start, lagen zelfs voor op het schema.

De 2 dames stopten na elke ronde even bij het tafeltje. Nou ja, stoppen….Maris minderde vaart, draaide een kwartslag, minderde nog iets meer vaart, snaaide iets van de tafel en stoof weer verder. Ik keek haar in de ogen en zag: Mes dwars in de mond, zelfvertrouwen als een bunker.

Het is wel leuk om langs de kant, als je eigen lopers weer door zijn gelopen, te kijken naar de andere lopers die voorbijkomen in allerlei soorten en maten met diverse snelheden. Hangende schouders, ontblote bovenlijven, haren met staarten, haren met buns, lange tights en kekke broekjes.

Er was koffie en koek dus ook dat liep lekker. Fem kreeg even een dipje maar Maris bleef bij haar en stimuleerde Fem om door te lopen.(Ik kan me de woordelijke peptalk zonder moeite voor de geest halen.)

Femke herpakte zich en beet zich door de resterende kilometers heen, heel knap.

Je benen hebben de souplesse van een fietsenrek en je wil maar één ding: Neerstorten in het gras en aan het bier. Maar Femke hees zich boven zichzelf uit.(Ondertussen is Maris verderop veel lopers aan het inhalen.)

Gerard had ook een moment van ‘Ik wil niet meer’, maar kon de stroom van negatieve gedachten gelukkig ook weer ombuigen.

Maurice en Wietze gingen nog even in retrospectief: Als kleuters mochten ze zich vaak verkleden en nu deden ze dat weer om Gerard te steunen. Past de tight? De schoenmaat? Mwah…

Als eerste passeerde Maris de finish als 50 km-loper (Ja ik moet natuurlijk loopster zeggen, maar ik ga nu niet lopen genderen hoor.) De kou beving haar wat, maar een omgeslagen deken hielp wel wat. Ze liet zich nog even kneden in de sporthal en dat hielp ook. Steeds meer lopers kwamen binnen, zegen neer, kregen een deken en keken uit hun ogen alsof ze zo stoned als een garnaal waren. Geen wonder na zo’n prestatie.

Daar (Bramkwam ook Femke over de meet. Prima gelopen en ook zij natuurlijk spieren van kabeldraad.

Een kilometer of wat wachten en daar finishte Gerard. Als zegegebaar de vuist in de lucht.

Het werd weer tijd om alles in te pakken en naar de auto van Maris te slepen, een hele logistieke operatie. Natuurlijk is niet alles opgegeten en kan de voedselbank morgen nog het één en ander tegemoet zien aan bolletjes, repen en chips.

Mark en ik gingen nog even aan de wrap in het Rozenpaviljoen en ook weer huiswaarts.

Maris, Fem en Gerard: Geniet van jullie geweldige prestatie.

Supporters die langskwamen, klasse! (Bram en Jack kwamen zelfs hardlopend vanuit Delfzijl naar Winschoten.)

 

Volgend jaar is er weer een RUN,dus….